Aanstaande zondag collecteert de diaconie voor het Marjet College. Gemeenteleden uit Loosdrecht kennen dit mooie doel al maar voor de andere leden van de Bethlehemkerk is dit een eerste kennismaking.  Marjet Kuyvenhoven- Kok, naamgeefster van het collectedoel, legt uit:

Meer dan 22 miljoen Pakistaanse kinderen, het merendeel meisjes, gaan niet naar school in Pakistan. Veel meisjes hebben eenvoudigweg geen toegang tot onderwijs. Meisjes uit arme families worden vaak al jong gedwongen om te werken voor de rijke landeigenaren vanwege schulden van hun ouders. Hierdoor gaan ze niet naar school en zien ze nauwelijks leeftijdsgenootjes. Het Marjet College probeert hier iets aan te doen door meisjes in de regio Punjab de gelegenheid te bieden wel naar school te gaan en onderwijs te volgen.

Januari 1967 vertrokken mijn man Brend Kuyvenhoven en ik, pas getrouwd, en in dienst genomen door het prille Werelddiaconaat, naar Pakistan. Brend kreeg de taak het niveau van een lagere Technische school te verhogen.  De school was in 1901 gesticht door Amerikaanse zendelingen na grote overstromingen in de Punjab om de vele weesjongens een vak te leren. 

Onze drie kinderen werden er geboren en negen jaar lang waren we er gelukkig en dankbaar voor en met het werk.  November 1975 kwam hier abrupt een einde aan door een nachtelijke overval op ons huis waarbij Brend werd gedood.  De kinderen en ik keerden terug naar Nederland. 

Het goede nieuws is dat in het oude zendingshuis met die lange geschiedenis van vreugde en verdriet, nu een ‘meisjescollege’ is gevestigd. De oude muren zijn hersteld en de meisjes studeren nu in de kamers waar wij ook veel gelukkige herinneringen aan hebben.

De meeste meisjes komen uit dorpen in de omgeving. Voor de vaak arme ouders is het moeilijk het schoolgeld te betalen, vandaar dat het bestuur blij is met de donaties vanuit Nederland. Mijn naam werd verbonden aan de school vanwege mijn inzet voor moeders en kinderen in de buurt. 

December 2017 werd ik uitgenodigd om de school te komen openen.  Ik kan helaas niet meer reizen, vandaar dat mijn jongste zoon Reinier vertrok naar zijn geboorteland om kennis te maken met de leiding en de studentes, en de school te openen. 

De technische school waarvoor wij destijds werden uitgezonden, behoort nu tot de beste scholen van Pakistan. 

Ieder jaar wordt de dood van mijn man nog steeds herdacht in een kapeldienst, dit terwijl de meeste mensen van destijds zijn gestorven in Punjab. Op gezette tijden zal ik u berichten hoe het met het college vergaat.

 

PS: Kent u ook een doel waarvan u denkt dat dat wat extra steun kan gebruiken? Geef het even door aan de diaconie (Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.). Dan kunnen wij kijken of we een van onze vrije wijkcollectes hiervoor kunnen inzetten.