Ik heb je bij je naam geroepen, je bent van mij!
Moet je door het water gaan – ik ben bij je;
of door rivieren – je wordt niet meegesleurd. (uit Jesaja 43: 1-2)

Ze maakten hem wakker en riepen: ‘Meester, meester, we vergaan!’ Hij stond op en sprak de wind en de golven bestraffend toe. Daarop ging de wind liggen en kwam het water tot rust. (Lucas 8: 24)

In de kerk staan we vaak stil bij belangrijke momenten, bij kruispunten in het leven van mensen. We staan stil bij liefde en lijden, bij leven en sterven. In de kerk is – als het goed is - zingeving te vinden, zijn er woorden en muziek te vinden bij verdriet en pijn, maar ook bij vreugde en plezier. Want we geloven in de kerk dat God in al die dingen bij ons is en we willen Hem ook in ons leven betrekken op die belangrijke momenten.

Afgelopen zondag vierden we daarom samen de Laatste Zondag van het Kerkelijke Jaar. Op deze zondag keken we terug op het afgelopen jaar. We hebben de namen genoemd en herdacht van hen die ons in het afgelopen jaar zijn ontvallen. Voor hen werd een kaars aangestoken.

Daarna kreeg iedereen in de kerk de kans om een kaarsje te ontsteken. Terwijl we naar het prachtige zegenlied van het projectkoor luisterden … :

Dat de weg naar je toekomt, dat de wind je steunt in je rug, dat de zon je gezicht laat stralen, dat de regen je akker vruchtbaar maakt, dat God tot op de dag dat we elkaar zien je draagt in de palm van zijn hand (LB 821)

… kwamen vele mensen naar voren om een lichtje aan te steken. Zo maakten we de kerk steeds lichter.

Het was een mooie dienst, met prachtige muziek, indringende gebeden en een troostrijke boodschap. Ook in de storm is Hij nabij!

Met dank aan allen die zich hebben ingezet voor deze bijzondere dienst.

Ds Aster Abrahamsen

Klik hier om de preek van deze dienst terug te lezen.

 

20191127 kaarsjes

 

20191127 kaarsjes 2

 

20191127 kaarsjes 3