Als ik kijk naar alle nieuwjaarswensen die ik mocht ontvangen en die we als kerk mochten ontvangen, dan wordt 2021 het jaar van de hoop.

Een hoopvol 2021, laten we hopen dat 2021 beter wordt dan 2020, veel hoop en zegen voor het nieuwe jaar.

Prachtige wensen natuurlijk. Het roept wel nadrukkelijk een vraag op: Waar hopen we dan eigenlijk op? Dat laten we met het uitspreken van deze wensen behoorlijk in het midden liggen. Weten we dat eigenlijk zelf wel goed? Of zegt het genoeg te wensen dat 2021 beter wordt dan 2020.

Persoonlijk denk ik dat 2020 afdoen als een verloren jaar vanwege de pandemie en alles wat niet meer kon of mocht tekort doet aan alles wat is gaan groeien en bloeien en wel heeft plaatsgevonden.

Hadden wij een jaar geleden verwacht dat het online volgen van vieringen ook inspirerend kan zijn, hebben we oog voor de kwaliteit van deze diensten, die door inzet van velen enorm is verbeterd. Hadden we gedacht dat we online via Zoom zouden gaan koffiedrinken en dat dit vaak leidt tot mooie, waardevolle geloofsgesprekken. Hebben we oog voor alle pastorale en diaconale activiteiten die mede ingegeven door alles wat niet kon, toch mogelijk werden gemaakt.

We zijn elkaar niet uit het oog verloren, integendeel, in veel gevallen zijn op creatieve wijze nieuwe vormen van ontmoeten en verbinding maken gevonden. Denk o.a. aan ons Startweekend, open kerk,  de Levende Adventskalender,  voedselbankacties en meest recent de oliebollenactie en de kerstspeurtocht door de wijk. Een ander mooi voorbeeld vind ik het online en coronaproof avondmaal vieren. Veel gehoord werd dat de gekozen vorm een verdieping van de beleving van het Heilig Avondmaal gaf. Op al deze creativiteit mogen we trots zijn. Het is onterecht deze ontwikkelingen af te doen als second best.

Ik wil hiermee niet voorbij gaan aan het verdriet en de angst die bij velen van ons hebben toegeslagen. Die kant is er ook. En naar mijn idee hebben gemeenteleden onderling, onze bezoekers, onze sectiehoofden en predikanten er alles aan gedaan om steun te geven aan hen bij wie die speelde. Dank daarvoor.

Terug naar de vraag: waar hopen we dan op in 2021?

  • Dat we gezond blijven?
  • Dat het vaccin ons redding gaat brengen?
  • Dat alles weer wordt zoals het was?
  • Dat we elkaar eindelijk weer kunnen knuffelen en vasthouden?
  • Dat we weer samen in de kerk zitten en kunnen zingen?
  • Dat we weer onbezorgd onze kinderen en kleinkinderen kunnen bezoeken?

Of groter:

  • Dat de wereld zijn les heeft geleerd?
  • Dat we zorgvuldiger om zullen gaan met onze aarde?
  • Dat klimaatverandering, kansenongelijkheid, discriminatie nu wel aangepakt gaan worden?

Er wordt op heel veel gehoopt, alsof de aanwezigheid van een virus dit allemaal tegenhoudt. En dan vraag ik me af: klopt dat wel? Wat zou er gebeuren als we onze hoop en wensen omzetten in concrete doelen en acties en daar naar toe gaan werken, ongeacht de omstandigheden. Steeds kijken wat wel kan en welke stap wel gezet kan worden. De succesvolle activiteiten uit 2020 zijn immers ook zo tot stand gekomen.

En als ik met die bril kijk naar onze gemeente dan zie ik de nodige uitdagingen voor 2021. Want hoe mooi de grote verscheidenheid aan meningen ook is. Dat maakt het niet eenvoudig tot die concrete doelen en acties te komen. Dat vraagt de bereidheid van een ieder om de meningen van anderen te willen verkennen in plaats van ze onmiddellijk af te serveren. Dat vraagt ook de bereidheid om met lef uit de eigen comfortzone te durven stappen. Ik hoop die bereidheid steeds weer te zien in 2021.

Ik hoop ook dat we als gemeente blijven vasthouden aan ons motto: gastvrij, betrokken en inspirerend en ons steeds afvragen of ons handelen daarmee in lijn is. Ook als we de gesprekken voeren over het nu verder moet met de Protestantse Gemeente Hilversum. Ik hoop dat die gesprekken constructief gevoerd gaan worden en leiden tot een mooi plan, waarmee het gemeente zijn in Hilversum aantrekkelijk en inspirerend blijft. Dat dat er anders uit zal zien dan hoe het ooit was, lijkt me evident. We kunnen onze ogen niet sluiten voor de werkelijkheid. Het zou zo mooi zijn als we in de gesprekken niet op zoek gaan naar de verschillen, maar ons vooral laten leiden door wat ons verbindt, ons geloof in God. Kerken zijn immers niets meer dan door mensen bedachte instituten. Wat de mens gemaakt en bedacht heeft kan hij ook veranderen. Belangrijk blijft dat we in de kerken blijven vertellen uit de bijbel, elkaar onderwijzen en voeden, omzien naar elkaar, kijken naar rechtvaardigheid in de wereld en bijdragen aan het bewaren van de schepping. Dat is de opdracht die de bijbel ons geeft.

Met u hoop ik natuurlijk ook dat we het als gemeente goed blijven hebben en uiteraard dat komend jaar ontmoeting, samen vieren, samen zingen, samen leren weer mogelijk wordt.

En afrondend hoop ik dat het u en degenen die u lief zijn goed gaat. Ik wens u allen een 2021 vol gezondheid, rijk aan belevingen en gevuld van doelgerichte hoop.

 

Uitgesproken op zondag 10 januari 2021, door Paul-Dirk van Buuren, voorzitter kerkenraad Bethlehemkerk